Usta şair Ahme Arif’in her şiirinde bir aşk bir sevda, bir özlem vardır.

 

ACC8DA9C-C7FC-4EEA-B05E-99F6B6D67ADD

Hasretinde parangalar eskittim dediği şiirinde Diyarbakır’a sürgüne gitmeden Ankara’da arkadaş toplantılarında tanıştığı Leyla Erbil’e yazar Ahmed Arif. Yeni yayınlanan 1954-1957 ve en son 1977 olmak üzere 60’ın üzerinde mektubu, şairin Leylim diye hitap ettiği Leyla Erbil yayınlamaya karar verdikten sonra, kitabı göremeden yaşama veda etmişti.

Ahmed Arif bu mektuplarında “Leyla zalım Leyla” diye başlar. Kör kütük aşık Ahmet Arif, aşkına karşılık bulmak için yazmış bu şiiri. Leyla Erbil ise Ahmet Arif’e dostluk sınırını çizmiş ve bu sınırı gün geçtikçe derinleştirmiştir. Mektuplarında “İlk sen mağlup ettin beni.” der. Diğer taraftan “Sen ister dostum ol ister sevgilim. Yeter ki hayatımda ol. Sen bana geldikçe sana ihtiyacım olacak. Senden başka hiç bir isteğim yok.” der. Ay Karanlık şiirini de Leyla Erbil’e yazmıştır.

96859B0C-CAA0-47AE-98A7-AC17F08C7441.png

Seni, anlatabilmek seni.
İyi çocuklara, kahramanlara.
Seni anlatabilmek seni,
Namussuza, halden bilmeze,
Kahpe yalana.

Ard- arda kaç zemheri,
Kurt uyur, kuş uyur, zindan uyurdu.
Dışarda gürül- gürül akan bir dünya…
Bir ben uyumadım,
Kaç leylim bahar,
Hasretinden prangalar eskittim.
Saçlarına kan gülleri takayım,
Bir o yana
Bir bu yana…

Seni bağırabilsem seni,
Dipsiz kuyulara,
Akan yıldıza,
Bir kibrit çöpüne varana,
Okyanusun en ıssız dalgasına
Düşmüş bir kibrit çöpüne.

Yitirmiş tılsımını ilk sevmelerin,
Yitirmiş öpücükleri,
Payı yok, apansız inen akşamlardan,
Bir kadeh, bir cıgara, dalıp gidene,
Seni anlatabilsem seni…
Yokluğun, Cehennemin öbür adıdır
Üşüyorum, kapama gözlerini…